Pomimo wieloletnich sporów oraz bogatego dorobku orzecznictwa sądów administracyjnych, pojęcie „trwałego związania z gruntem” nadal pozostaje jednym z najbardziej problematycznych elementów kwalifikacji obiektów na gruncie podatku od nieruchomości.
🔎 Spory na gruncie przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2024 r.
W stanie prawnym obowiązującym przed 2025 r. przepisy nie zawierały definicji „trwałego związania z gruntem”, co prowadziło do licznych wątpliwości interpretacyjnych.
W wyroku NSA z 21 stycznia 2026 r. (sygn. III FSK 444/25), dotyczącym kontenerów telekomunikacyjnych, wydanym na gruncie przepisów obowiązujących przed nowelizacją ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, sąd podkreślił, że pojęcie to ma charakter nieostry i wymaga każdorazowej oceny okoliczności faktycznych. W opinii Sądu w ramach tego elementu definicyjnego budynku trzeba więc wyróżnić (po pierwsze) związanie z gruntem oraz (po drugie) takie, które ma charakter trwały. Można uznać, że chodzi w tym przypadku o kwalifikowaną postać związania obiektu z gruntem, tj. taką, która ma charakter trwały, zarówno gdy chodzi o walor techniczno-użytkowy, jak i czasowość tego powiązania.
⚖️ Nowe przepisy – stare wątpliwości
Od 1 stycznia 2025 r. ustawodawca wprowadził do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definicję legalną, zgodnie z którą:
trwałe związanie z gruntem to takie połączenie obiektu budowlanego z gruntem, które zapewnia temu obiektowi stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym niezależnym od działania człowieka, mogącym zniszczyć lub spowodować przemieszczenie lub przesunięcie się obiektu budowlanego na inne miejsce.
Można było oczekiwać, że wprowadzenie tej definicji uporządkuje wykładnię przepisów i ograniczy dotychczasowe spory interpretacyjne. Praktyka pokazuje jednak, że podatnicy nadal mierzą się z problemem oceny, czy konkretny obiekt spełnia tę przesłankę.
Dobrym przykładem jest wyrok WSA w Rzeszowie z 17 lutego 2026 r. ( sygn. I SA/Rz 607/25). W sprawie kluczowym zagadnieniem było ustalenie, czy hala namiotowa jest trwale związana z gruntem.
Podatnik twierdził, że posadowienie hali na betonowych płytach oraz jej zakotwienie nie przesądza o trwałym związaniu z gruntem, ponieważ konstrukcja obiektu może zostać relatywnie łatwo zdemontowana i przeniesiona w inne miejsce bez prowadzenia robót budowlanych w rozumieniu ustawy – Prawo budowlane. Wskazywał również, że obiekt zachowuje charakter mobilny i nie jest w sposób trwały osadzony w gruncie.
Sąd przyjął jednak odmienne stanowisko. WSA wskazał, że betonowe płyty mogą stanowić element połączenia obiektu z gruntem, który zapewnia stabilność konstrukcji oraz możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, takim jak warunki atmosferyczne. W konsekwencji taki sposób posadowienia może spełniać przesłankę trwałego związania z gruntem, a analizowana hala namiotowa została uznana za budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
📌 Podsumowanie
Choć ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie definicji legalnej trwałego związania z gruntem, praktyka pokazuje, że ocena tej przesłanki wciąż wymaga analizy konkretnych rozwiązań technicznych i funkcjonalnych danego obiektu. W efekcie spory dotyczące kwalifikacji obiektów budowlanych na gruncie podatku od nieruchomości nadal pozostają aktualne.
Ewelina Pietrasik & Przemysław Łabędzki